Struje u Tihom okeanu

Južna ekvatorijalna struja nastaje pod uticajem južnog pasata u reonu južno od Galapagoskih ostrva. Ona je jača od sjeverne ekvatorijalne struje, naročito u toku ljeta na sjevernoj hemisferi, kada joj desna strana leži oko termičkog ekvatora – oko 5° s.g.š. Tada dio njenih voda, pošto pređe cio Pacifik, udara u obale ostrva Halmahere (Pžilolo); skreće prema sjeveru i spaja se sa vodom Mindanao struje hraneći na taj način Ekvatorijalnu povratnu struju. Međutim na južnoj hemisferi, ova struja u toku zime skreće u cjelini od Nove Gvineje ulijevo, te tada ne učestvuje u hranjenju Ekvatorijalne povratne struje. Ispred australijske obale ona prelazi u Istočno-australijsku struju, koja kod ostrva Tasmanije skreće prema istoku pod uticajem zapadnih vjetrova, obilazi sa sjevera Novi Zeland, a zatim povija ka jugu i spaja se sa Drejfom zapadnih vjetrova ili Južnopacifičkom (spojnom) strujom. Ona se kreće između 40° i 55° j.g.š. brzinom 2,3 km/h. U blizini jugozapadnih obala Južne Amerike ova struja se račva: njen desni ogranak obilazi sa juga Južnu Ameriku i kroz Drejkov moreuz ulazi u Atlanski okean, dok lijevi ogranak povija na sjever i pod imenom hladne Peruanske struje teče duž čileanskog i peruanskog primorja. Peruanska (Humboltova) struja je hladna morska struja u Tihom okeanu. Prolazi pored zapadnih obala Južne Amerike, duž primorja Čilea i Perua. Srednja temperatura vode Peruanske struje kreće se u prosjeku od 8 do 17ºC  (u avgustu) i 12 do 23ºC (u februaru). Nosi veliku količinu planktona i vode kroz koje prolazi Peruanska struja su bogate ribom. U blizini polutara, Peruanska struja prelazi u Južnu ekvatorijalnu struju; dajući joj svoje hladne vode.

Zbog toga je posljednja struja u istočnoj polovini Tihog okeana hladnija od Ekvatorijalne povratne struje. Prema tome postoji i u južnom Pacifiku zatvoreno kolo struja, u kojem učestvuju: na jugu Južnopacifička (spojna) struja i na istoku Peruanska ili Humboltova struja. Ovo kolo struje nije tako izrazito kao ono u Južnom Atlantiku, jer se od Južne ekvatorijalne struje odvajaju mnogi ogranci ulijevo, ulazeći skoro na cijeloj pacifičkoj dužini u vode Južnopacifičke (spojne) struje.

Ekvatorijalna povratna struja nastaje zbog nagomilavanja tople i lake površinske vode ispred Filipinskih ostrva, kao i zbog postojanja zone zatišja između stalnih i jakih pasatskih vjetrova. Ona se hrani vodama Južne ekvatorijalne struje samo u toku ljeta, a za vrijeme zime pretežno vodama Mindanao struje. Ona teče između 3° i 8° s.g.š. brzinom od 4,6-6,1 km/h, i po svojoj dužini – 15.700 km – predstavlja najveću morsku struju na Zemlji. U blizini američke obale ona se račva na dva ogranka: lijevi ide na sjever duž meksikanske obale i prodire u Kalifornijski zaliv, a desni pod imenom El Nino struje teče ka jugu i odvaja Peruansku struju od obala Perua. Ovaj fenomen koji donosi toplu vodu u vrijeme Božića i dato mu je ime El Ninjo – španska riječ za dijete – koje se odnosi na bebu Isusa Hrista. Pošto je El Ninjo povezan sa atmosferskim pritiskom koji se naziva Južne Oscilacije, što ukazuje na vezu između okeana i atmosfere za vrijeme ovih događaja. Kako se topla voda prenosi na istok preko Pacifika, takođe se prenose i niski pritisci zone pritiska. Za vrijeme jakih El Ninja, nizak pritisak može u potpunosti prenositi preko Pacifika i ostaje svuda po Južnoj Americi. U periodu Indonezijskog niskog pritiska preovladava predjelom visokog pritiska koji rezultira sušama ili veoma, veoma jakim El Ninjom u Indoneziji i Sjevernoj Australiji, El Ninjo se obično završava poslije 12 do 18 mjeseci od kad počne i povremeno se povlači, što dovodi i do povratka normalnih uslova koji se najprije vraćaju u jugoistočnom Pacifiku i šire se zapadno.

Istorijski gledano, stanovnici Perua su znali da toplije struje svakih nekoliko godina smanje broj živog biljnog i ostalog života u priobalnim vodama. Ova promjena je najčešće dovodila do promjene u klimi, obično velike padavine. Nekad su vjetrovi veoma jaki i površinska voda postaje hladna. Uglavnom, temperatura opada ispod uobičajene u istočnom Pacifiku, nastaje nakon El Ninja. Ovo hlađenje vode naziva se La njinja (španski žensko dijete; suprotno od el njinjo) i izgleda da je to fenomen vremenski suprotan od El Ninja. Blagi El Ninjo ima uticaja samo u ekvatorijalnom Južnom Pacifiku. Veoma jaki El Ninjo ima uticaj ne samo na vrijeme u Južnom Pacifiku nego širom svijeta. Tipične efekte El Njinja su: poplave, erozije, suše, požari, oluje kao i nesreće koje donosi mornarima. Ovakve promjene u klimi dovode do pada u uzgoju kafe ili pamuka. U zimu 1976.godine pojava El Njinja se podudarila sa jednom od najgorih suša u Kaliforniji. Iste te zime istočna obala SAD-a nije doživjela velike kiše nego veoma hladno vrijeme. Godina 1982 – 83. stoji kao godina najjačih nepogoda koje je izazvao El Njinjo. U SAD-u se desilo nekoliko snažnih oluja, tri puta obilnijih padavina, što je dovelo do ozbiljnih poplava. Nivo mora koji je postao viši nego uobičajeno dovodi do oštećenja kopnene strukture i velike erozije. U godinama kada ova struja prodire južnije od 14-15° južne geografske širine nastaju u primorju Perua katastrofalne posljedice: ribe prilagođene na život u hladnoj vodi povlače se u više širine, a one koje se ne povuku na vrijeme ginu u ogromnim količinama. Tada je primorje Perua puno uginulih riba, a smrad koji se širi pri njihovom raspadanju jedva je podnošljiv u lučkim gradovima.